خداوند این روز را شرافت و عظمت بخشید و برتری داد و حرمت نهاد، و پاداش را در آن دوچندان کرد. در این روز خداوند بر بندگان مؤمنش که به ذکر و توحید او گرد آمده‌اند و در نمازهایشان به تمجید او قیام کرده‌اند، نظر می‌افکند.
پس به فرشتگانش می‌گوید: "اینان بندگان مخلص من در طاعتم هستند که جان‌هایشان را در راه خشنودی من نثار کرده‌اند؛ پس ای فرشتگان مقرب من، گواه باشید که من همگی آنان را آمرزیدم و من مهربان‌ترینِ مهربانان هستم."
در این روزِ بزرگ، خداوند خلیل خود، ابراهیم را به ذبح فرزندِ گرامی‌اش اسماعیل آزمود. خلیل در خوابِ خود دید که آن نورِ چشمش را ذبح می‌کند و او را قربانیِ مولایش می‌سازد... پس بر ثمرۀ دلش بانگ زد و او را خواند و از سِرّ و نجوا و رؤیای خود آگاهش کرد. فرزندش، آن برگزیده، در کمال تسلیم در برابر قضای الهی، چنان‌که خداوند حکایت کرده، پاسخ داد:
(ای پدر؛ آنچه مأمور شده‌ای انجام ده، که به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت).
پس خلیل آستین‌ها را بالا زد و دست و پای فرزند را بست و کارد را به سوی او فرود آورد، در حالی که فرزند در پیشگاهش بر زمین افتاده و خداوند صبر را بر او فرو ریخته بود.