خواری پس از عزت، فقر پس از بی‌نیازی، بردگی پس از آزادگی، ناتوانی پس از قدرت و آوارگی پس از همبستگی می‌شود؛ که شرح آن به درازا می‌کشد و شمارش آن از توان خارج است. خداوند به شما پند داد و من نیز بر زبان او پندتان دادم؛ پس از بندگانِ پذیرنده باشید و از آنان نباشید که خداوند دربارۀ‌شان فرمود: (من شما را پند دادم اما شما ناصحان را دوست ندارید).

پس من و آن جماعت گفتیم: به خدا و به تو ای مولای ما پناه می‌بریم از اینکه از تو روی گردانیم! بلکه هر یک از ما دعوتِ داعیِ حق را به گوش جان شنیده‌ایم؛ هرگز از رستگاری به گمراهی، و از معرفت به انکار، و از یقین به شک، و از تسلیم به ستیزه باز نخواهیم گشت. از خدا و از مولایمان ثبات بر هدایت را خواستاریم و می‌خواهیم که ما را در تمسک به نعمتِ شناختش یاری دهد و در راه طاعتش توفیق بخشد و ما را در جایگاه حیرت و تردید رها نکند؛ که او صاحبِ نعمت‌ها و معدنِ احسان و کرم است.

پس مولایم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: خداوند و مولایتان سخن شما را پذیرفت و دعایتان را مستجاب کرد؛ خداوند شما را بر هدایت ثابت‌قدم بدارد، پس بر این راه استقامت ورزید و بشارت باد شما را به بهشتی که وعده داده شدید.

آنگاه من و آن جماعت از محضر او خارج شدیم، در حالی که از نعمتِ شناختِ او و شناختِ اوصافِ آنان که رستگار نمی‌شوند بهره‌مند گشته بودیم. حمد و سپاسِ جاودان