همانا امیرالمؤمنین شما را پند داد و من نیز بر زبان او و با هشدارِ او شما را پند دادم. پس از راهنمای خود به سوی هدایت پیروی کنید و از ورود به راه نابودی بپرهیزید.
من شما را به سوی آسایش می‌برم و از رنج و دشواری باز می‌دارم. آگاه باشید هر کس دعوت‌کننده‌ای را به سوی حق اجابت کند، رُشد یافته است، و هر کس به بانگِ یاوه‌گویی گوش سپارد، گمراه و سرگشته و نومید گشته است. و من با این همه، بر شما مهربان و با شما رحیم هستم، چرا که من مهربان‌ترینِ مهربانان هستم.
سپس چون شرح و کلامِ امیرالمؤمنین به پایان رسید، لب فروبست؛ و آن جمع از محضر او پراکنده شدند در حالی که بهره‌مند گشته بودند، همان‌گونه که شما هم‌اکنون از آنچه از «جعفر بن محمد» شنیدید، بهره‌مند گشتید. پس آیا شما پذیرای سخنان او هستید؟ و آیا از آنچه آورده و شرح داده، هدایت می‌جویید؟ و آیا از فرو افتادن در آنچه مولایتان وصف کرد، هراسانید؟»
«پس من و آن جماعت گفتیم: ای مولای ما؛ ما به چیزی رغبت نداریم مگر آنچه تو ما را بدان ترغیب کنی، و از چیزی پروا نداریم مگر آنچه تو ما را از آن برحذر داری. ما مطیعِ امر و نهیِ تو هستیم؛ چرا که هیچ‌کس دلسوزتر، مهربان‌تر و رحیم‌تر از تو نسبت به ما نیست؛ و هیچ‌کس بخشش‌اش کامل‌تر، احسانش فراگیرتر، نعمتش برتر، عافیتش افزون‌تر، گشایش‌اش در سختی‌ها بیشتر و قضاوتش عادلانه‌تر نیست؛ چرا که تویی آن