در هر آن افزوده شود؛ در حالی که عذاب بر آنان پی‌درپی می‌آید و در میانشان دوچندان می‌شود و هیچ راه گریز و بازگشتی از آن ندارند.

جابر گوید: عرض کردم: ای مولای من؛ تو با شناساندن افعال و نام‌ها و قبایلِ آنان، بر من و بر گروه مؤمنانی که در حضورت هستند منت نهادی تا آنجا که این‌ها را شناختیم؛ پس اکنون با شناساندنِ آن «اوصاف و ویژگی‌هایی» که ذکر کردی و آن «پیشه‌هایی» که برشمردی نیز بر ما منت بگذار؛ تا چنان‌که پیش از این ما را آگاه کردی، این‌ها را نیز بشناسیم و از شرّ آنان برحذر باشیم؛ چرا که ما را دانشی نیست جز آنچه تو به ما آموختی و ما را بدان راهنمایی کردی، از شناختِ آنچه نمی‌دانیم و جز تو کسی آن را نمی‌داند.»

«پس امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ای جابر؛ پیش از تو و پیش از این یارانت، گروهی همانند این جمع بودند و همگی آنان نزد مولایت «امیرالمؤمنین» در همین منزلی که اکنون «جعفر بن محمد» در کوفه در آن است، گرد آمده بودند. آنان نیز همانند کار شما را در ذبح این قومی که شناختید، انجام دادند و همان‌گونه که شما آنان را ذبح کردید، آنان را ذبح نمودند؛ و همان عذاب و کیفری که شما جاری کردید، بر آنان جاری گشت.

چون کارشان به پایان رسید و همان‌جایی نشستند که شما اکنون نشسته‌اید، امیرالمؤمنین از آنان درباره شناختِ آنچه ذبح کرده و به دست خویش عذاب نموده بودند پرسید،