«پس امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: آنان همان چهل نفری هستند که در روز «حوأب» برای طلحه و زبیر گواهی دروغ دادند تا آنکه عایشه به جنگ برخاست و آنان را به یثرب بازنگرداند؛ و تمام این‌ها از روی طلب و طمع برای به دست آوردنِ آرزوها و مقاصدشان بود. اما خداوند در قدرت چیره تر، در پیکار سخت‌تر و در تمکین والاتر بود؛ پس آنان را به نابودیِ کامل دچار کرد و به ویرانیِ تمام درهم کوبید.
خداوند آغازِ خلقتِ آنان را باز نگرداند (به مراتب انسانی بازنگشتند)، بلکه آنان را در «قالب‌های» همان حیواناتی جای داد که شما ذبح کردید، و در قالبِ چهارپایانی که بر آن‌ها سوار می‌شوید؛ از اسب‌ها و الاغ‌ها و قاطرها، و نیز گونه‌هایی از پرندگانِ حلال‌گوشت.
مؤمن در جایگاه خود، آنان را می‌خورد، همان‌گونه که آنان در آن زمان دوران قدرتشان مؤمن را می‌خوردند (حقش را غصب می‌کردند). و این همان است که دربارۀ آن گفته شده: «همانا آتش، پاره‌ای دیگر از آتش را می‌خورد»؛ و آتش، همان "مسوخیت" است.»
«پس عرض کردم: ای مولای من؛ بر من منت گذار و مرا به شناخت نام‌های آن چهل نفری که در روز «حوأب» به دروغ گواهی دادند، آگاه کن؛ تا آنان را بشناسیم، همان‌گونه که اصحاب «دباب» در شبِ «عقبه» را شناختیم.