ای جابر، اینان همان کسانی هستند که کتاب خدا را تحریف کردند و از راه او منحرف گشتند و به شیطانِ خویش رغبت جستند؛ آنگاه که شیطان حلال را بر آنان حرام و حرام را بر آنان حلال کرد. ای جابر، اینان همان توطئه‌گران گردنه هستند که آن نیرنگِ بزرگ را به کار بستند؛ و همان اصحابِ «جمل» و آن زنِ سوار بر شتر هستند که در روزِ «حوأب»، آنگاه که سگ‌ها بانگ زدند، گواهیِ دروغ دادند، تا آنکه اجلِ محتوم به سویشان شتافت.

پس خداوند سوزشِ شمشیرش را روزگار پس از روزگار و عصر پس از عصر به آنان چشانید؛ و در هر عصری، به تعدادِ نفس‌هایی که در طلبِ دنیا و خوشی‌های بشری و جسمانیِ خویش کشیدند، و به اندازه‌ی لذتی که از طعام و شراب بردند و جسارتی که بر انکار و ستم ورزیدند، کشتن و ذبح شدن را به آنان می‌چشاند. خداوند به تعدادِ آن نفس‌هایی که در حالِ ناز و نعمتِ خویش در دنیا می‌کشیدند، عذاب را بر آنان می‌چشاند.

پس عرض کردم: ای مولای من، اصحابِ عقبه‌ی دباب را من و این جماعت شناختیم و نام‌ها و قبایلشان را می‌دانیم؛ همان‌هایی که رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- آنان را به «حذیفه بن یمان» و یارانش شناساند و از آنان خواست که نام‌هایشان را پنهان دارند. اما آنانی که در روزِ حوأب به دروغ شهادت دادند، چه کسانی هستند؟»