پاداش برای شما تمام گردد. و به هنگام کشیدن کارد بر گلوگاهشان، «مولای ازل» خود را یاد کنید و آن را به ذکر «قدیم» پیوند دهید و «جعفر بن محمد» را نیز در اشاره‌ی خود در ذکر، شریک سازید و بگویید:

"این قربانی‌ای است که خداوند بدان فرمان داده و آن را برای مؤمنان پدید آورده است. بار الها، ای مولای ما، آن را از ما با پاک‌ترین پذیرش بپذیر، چنان که قربانی اولیای مؤمن و پیامبران مرسلت را پذیرفتی، و کالبدهای منکران را به عذاب جاوید و کیفر دردناکت بازگردان، و آنان را به دست ما و دست مؤمنان در این روز بزرگ، در میان مشرقِ ظاهرت تا مغربِ باطنت نابود گردان؛ چرا که تو نه مشرق هستی و نه مغرب، بلکه تو همان ذاتی هستی که جز تو کسی بر آن آگاه نیست... بار الها، همان‌گونه که خون و گوشت اینان را بر ما حلال کردی، خون و گوشت ما را بر آتشی که دشمنانت در آن درمی‌آیند حرام گردان. بار الها، من از این قربانی‌ام باز نمی‌گردم، حتی اگر پدر یا فرزند یا دوستی صمیمی باشد، و در طلبِ خشنودی تو بر او دلسوزی نمی‌کنم... از او به سوی تو بیزاری می‌جویم همان‌گونه که او از نعمت تو بیزاری جست..."

مولایم این کلمات را می‌فرمود و ما نیز همراه با او می‌گفتیم تا به پایان رسید. سپس فرمود: کاردها را بکشید. پس به یکباره کاردها را کشیدیم و آن‌ها را قربانی کردیم.