«سپس امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ای گروه مؤمنان، آیا آنچه از خطاب من شنیدید به جان ننوشیدید؟ و آنچه از کلامم برایتان آشکار کردم به حافظه سپردید؟ در آن روزی که خداوند همنشین شماست و در آن میهمان شما خواهد بود؛ پس تا می‌توانید برای او قربانی کنید و تا حد توان جشن بگیرید و شادمانی کنید، و تا جایی که ممکن است برای او بپا خیزید و با برادران خود گرد هم آیید؛ و طعام و شراب خود را بیارایید و در آن روز جان‌ها و اموالتان را به یکدیگر ببخشید، و بر عیال و طایفه و خویشاوندان خود بخشش و تفضل کنید و بدین وسیله به مولای خود تقرب جویید؛ که او پاداش و ثواب شما را فراوان می‌گرداند و دین و دنیای شما را به کمال می‌رساند؛ او با شما بر بسترتان می‌نشیند و دستش را در ظرف‌های طعام شما می‌نهد و بدان سبب، تا زمانی که مطیع او باشید و از او پذیرا و فرمانبردار امرش، برکات را بر شما افزون می‌سازد.

سپس مولایم -عَزَّ عَزُّهُ- رو به من و آن گروه کرد و فرمود: آیا شما فرمانبردار آنچه امر کردم هستید و به آنچه یاد کردم رغبت دارید؟ من و آن جماعت گفتیم: آری ای مولای ما شنوا، مطیع، اجابت‌کننده و شتابانیم؛ بیرون می‌رویم و تقرب می‌جوییم و قربانی می‌کنیم و جشن می‌گیریم و صله به جا می‌آوریم و نیکی می‌کنیم و تمامی آنچه را فرمان دادی و پیش فرستادی به جای می‌آوریم؛ که همانا تو با شناختِ آنچه نمی‌دانستیم بر ما