اراده‌ی تکوینش داشتی آشکار کنند، و آنچه را تقدیرش را برایشان عیان کردی، منقادِ آنان گشت.

از تو می‌خواهم که من و برادران مؤمنم را به آنان ملحق کنی و ما را با ایشان در همان جایگاهی قرار دهی که از قدرتت بدانان بخشیدی؛ و این روز را بر ما تمام گردانی، روزی که از آنِ توست و خودِ توست و هیچ‌کس آن را نمی‌شناسد مگر کسی که با معرفتِ خود و معرفتِ امرت بر او منت نهاده و برای دانش خویش برگزیده‌ای.

و نیز آنچه را آرزو کردیم از آنچه تو به ما عطا می‌کنی و می‌بخشی؛ از وضوحِ نورت، و آشکار شدنِ شکوه و صولتت، و نابودیِ دشمنت، و مژده‌بخشی به خلقت، و ظهورت برای پاداش و جزا، و خالص گرداندنِ اهلِ صَفوتت؛ همانان که به تو امیدوار، به تو راغب، در انتظارِ تو و چشم‌دوخته به مقامِ وجودِ تو هستند.

بار الها، مولای من؛ من و تمامی برادران مؤمنم را در آنچه خواستم مشمول گردان، و با آنچه نخواستم و آنچه راهی به سوی پرسش آن در عطایای بزرگت نمی‌یابم، بر من و آنان جُود و بخشش فرما؛ و نیز با توفیقِ کامل، سلامتِ جاودان و نعمتِ فراگیرت که ستایشِ ستایشگران از سپاسِ آن قاصر و شکرِ شاکران از حقِ آن عاجز است؛ چرا که تو اهلِ بخشش و احسانی.»