حق شماست؛ پس خدا را بر آنچه بدان بر شما منت نهاده و شما را بدان برگزیده و سرشتتان را بر آن نهاده است، سپاس گویید.»
«سپس امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ای گروه مؤمنان، همانا خداوند عزوجل بر هر مؤمنِ عارفی مقدر ساخته است که در این روز قربانی‌ای به درگاه خدا پیشکش کند؛ او را نحر کند و خونش را بر روی زمین بریزد، سپس گوشتش را بخورد و استخوانش را بشکند و شکمش را درهم بکوبد، و به هنگام این کار درباره او بگوید:
بار الها، همانا این «شخصی» است که از تو روی برتافت و با فرمانت مخالفت کرد و ذاتت را منکر شد؛ او با تو خدایانی گرفت و سوای تو آنان را پرستید، و آنچه را رسولانت آوردند و کتاب‌هایت روشن ساختند انکار نمود؛ آن هم پس از آنکه راه عذر را بر او بستی و بیمش دادی و نعمتت را بر او تمام کردی؛ آن زمان که او را به ذات خویش خواندی و با قدرتت بر او ظاهر شدی تا حجّت را بر او تمام کنی.
و من به واسطه‌ی او به تو تقرب جستم، همان‌گونه که فرمان دادی؛ او را پیش آوردم تا نزد تو برای من ذخیره باشد، آنگاه که او را ذبح می‌کنم و خونش را می‌ریزم و گوشتش را می‌خورم و استخوانش را می‌شکنم؛ تا بدین وسیله عذابِ تو را به دستِ خویش و کیفرت را به واسطه‌ی سلطه‌ای که بر او دارم به او بچشانم؛ چرا که تو مرا مالکِ بندگیِ او کردی و آزاد کردنش را بر من حرام ساختی. این کار را در طلبِ خشنودی تو و