وَاحِدٌ﴾¹ (و خدا گفت دو خدا نگیرید، جز این نیست که او خدایی یگانه است) و قول او: ﴿وَلَا تَقُولُوا ثَلَاثَةٌ انتَهُوا خَيْرًا لَّكُمْ إِنَّمَا اللَّهُ إِلَٰهٌ وَاحِدٌ﴾² (و نگویید سه تاست، بس کنید که برایتان بهتر است، جز این نیست که خدا خدایی یگانه است) و قول او: ﴿مَا يَكُونُ مِن نَّجْوَىٰ ثَلَاثَةٍ إِلَّا هُوَ رَابِعُهُمْ وَلَا خَمْسَةٍ إِلَّا هُوَ سَادِسُهُمْ وَلَا أَدْنَىٰ مِن ذَٰلِكَ وَلَا أَكْثَرَ إِلَّا هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ مَا كَانُوا﴾³ (هیچ نجوای سه نفری نیست مگر اینکه او چهارمین آنهاست و نه پنج نفری مگر اینکه او ششمین آنهاست و نه کمتر از آن و نه بیشتر مگر اینکه او با آنهاست هر جا که باشند).

پس او یگانه، فرد و بی‌نیاز است، عددی بر او واقع نمی‌شود، و تجزیه نمی‌شود، و شعبه شعبه نمی‌گردد، و تحول نمی‌یابد و از حالی به حالی زائل نمی‌شود، و از کیان خود تغییر نمی‌کند اگرچه برای عیانش ظاهر شود، و او علیِ عظیم است. و همانا عدد و تبعیض بر «نفس» برحذر داشته شده‌اش واقع می‌شود که همان اسمِ ظاهر به پنج شخص است، و آنان اشباح پنج‌گانه‌اند: «محمد، فاطر، حسن، حسین، محسنِ مخفی».

و آن قدیمِ ازلی والاتر از اشخاص و صورت‌هاست، و متعالی است از اینکه به نظر احاطه شود یا دیده شود، و چگونه به نظر احاطه شود کسی که شبیهی ندارد و نه نظیری و نه