«ستایش خدایی را که به نعمت او نیکی‌ها کامل می‌شود، و بر دست او برکات جاری می‌گردد، و با شناخت او شبهات از بین می‌رود، و درود خدا بر سرور ما محمد و خاندانش و سلام فراوان بر آنان باد.»

بدان که ذات خداوند یگانه، فرد و بی‌‌نیاز است که به غیر خود شناخته نمی‌شود، و مخلوقاتش به او شناخته می‌شوند. پس هر صورتی که «معنی» با آن ظاهر شود، صفتی از صفات او و اسمی از اسم‌های اوست. و خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- صفت و حدی بر او واقع نمی‌شود، و نه اسمی دارد و نه صفتی؛ پس اسم او غیر از اوست، و او غیر از اسمش است، و صفتش غیر از اوست، و او غیر از صفتش. پس آن ازلی متعالی است از اینکه محدود شود یا توصیف گردد یا دیده شود، مگر به آنچه خود بخواهد از اسم‌هایی که برای خود برگزیده است، پس آن‌ها را اسم‌هایی ظاهر و نورانی قرار داد و نطق کرد.

پس اسم‌هایش غیر از اوست و او غیر از آن‌هاست، قول خداوند متعال: ﴿اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ﴾¹ (خداوند هیچ خدایی جز او نیست، برای اوست نام‌های نیکو) و قول او: ﴿وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَىٰ فَادْعُوهُ بِهَا﴾² (و برای خداست نام‌های نیکو، پس او را به آن‌ها بخوانید).