چنانکه در آیه است: ﴿وَلَا تَأْكُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَن يَكْبَرُوا﴾¹ (و آن را به اسراف و شتاب نخورید که مبادا بزرگ شوند) معنایش: معرفت ناطق‌های ده‌گانه است که خدای سبحان درباره‌شان فرمود ﴿تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ﴾² (آن دهِ کامل است) و آن‌ها مناطقِ فاطر هستند، و نفی اضدادِ ده‌گانه و بیزاری از آنان. و آنان کسانی هستند که عامه درباره‌شان گفتند: ده نفری که زیر درخت بیعت کردند، و معتقدند که آیه در حق آنان نازل شده: ﴿لَّقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا﴾³ (خداوند از مؤمنان راضی شد هنگامی که زیر درخت با تو بیعت می‌کردند پس دانست آنچه در دل‌هایشان است پس سکینه را بر آنان نازل کرد و فتحی نزدیک را پاداششان داد). کندن موی بینی بوی ناپسند را نفی می‌کند.

استفاده از عطر از چیزهایی است که به آن امر شدیم، پس بوی خوش: انکارِ ضد توسط مؤمنین است، آسیب‌ها را از مؤمن نفی می‌کند و او را پاک می‌سازد، و آن ملازمت با بوی خوش است.

شستن دستان قبل از غذا و بعد از آن زیادتی در رزق است، و آن معرفت حسن و حسین به نورانیت است، و معرفت حسین بر حقیقت از جهت اشخاص، و بعد از آن زیادتی در