از تو و از معرفتت رفتند، و تو را انکار کردند و جحد ورزیدند، و به غیر تو معتقد شدند، و برای تو شریک و ضد و همتا گرفتند پس تو را بزرگ نداشتند ای آقای من، داعی به سوی خودت را بر آنان گواه گرفتی آنجا که گفت: ﴿تَدْعُونَنِي لِأَكْفُرَ بِاللَّهِ وَأُشْرِكَ بِهِ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ وَأَنَا أَدْعُوكُمْ إِلَى الْعَزِيزِ الْغَفَّارِ ۝ لَا جَرَمَ أَنَّمَا تَدْعُونَنِي إِلَيْهِ لَيْسَ لَهُ دَعْوَةٌ فِي الدُّنْيَا وَلَا فِي الْآخِرَةِ وَأَنَّ مَرَدَّنَا إِلَى اللَّهِ وَأَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحَابُ النَّارِ ۝ فَسَتَذْكُرُونَ مَا أَقُولُ لَكُمْ وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ﴾¹ (مرا دعوت می‌کنید تا به خدا کافر شوم و چیزی را که به آن علم ندارم شریک او سازم و من شما را به سوی عزیز غفار دعوت می‌کنم. ناچار آنچه مرا به سوی آن می‌خوانید برایش دعوتی در دنیا و آخرت نیست و بازگشت ما به سوی خداست و اسرافکاران همان اهل آتشند. پس زود باشد که آنچه به شما می‌گویم به یاد آورید و کارم را به خدا واگذار می‌کنم، همانا خدا به بندگان بیناست). پس چقدر کافر است این خلقِ واژگونِ سرکش! و همانا از تو و از معرفتت جاهل ماندند، پس نابود باد این بندگان، و دور و محو بادند، به زودی در عذاب‌ها حلول می‌کنند، و در مرکب‌ها مسخ می‌شوند، و در کرات سوزانده می‌شوند: ﴿لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍ﴾² (حتماً طبقه به طبقه سوار خواهید شد) ﴿أَلَا سَاءَ مَا يَزِرُونَ﴾³ (آگاه باشید که بد بار گناهی