صَادِقِينَ﴾1 (و می‌گویند این وعده کی خواهد بود اگر راستگویید). همانا غافل‌ترین حالت شما آن است که کسی که امیدش را ندارید بر شما مطلع شود، و غفلت بر هیچ کافر و مشرک و منافقی نمی‌گذرد مگر اینکه او را هلاک می‌کند و سخت درهم می‌کوبد.
و هر کس محمد (جل ذكره) دعوتش باشد، و تسلیم به سلسل حجت او، و امیرالمؤمنین (جل ذكره) اله و وعده او باشد، پس بشارت باد او را به رحمت و رضوان و رستگاری و غفران. و هرگاه چیزی از امور دینتان را فراموش کردید خدا را حقِ یاد کردنش یاد کنید و بگویید: ﴿وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا﴾2 (و پروردگارت فراموشکار نبود).
ای یادآورنده سلسل و معلم او، و آشکار کننده محمد و برپا دارنده او، آفریننده اسم‌ها و صورت‌ها، آنچه از دینم فراموش کردم را به یادم آور، و برایم در کارم گشایش و راه خروجی قرار ده، برای من و برادران مؤمنم انجام ده ای امیر النحل، زیرا تو چنانکه خودت را توصیف کردی آنجا که گفتی: ﴿وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا﴾.
خدایا معرفتت را از یادم نبر، و مرا بر طاعتت و طاعت رسولت محمد، و ولی‌ات سلسل، و اسم‌هایت ائمه که خود را به نام آنان نامیدی ثابت بدار، پس تو ای امیر النحل از آنان خالی هستی و آنان از تو خالی نیستند، ای علی ای عظیم.