(و بترسید از روزی که در آن به سوی خدا بازگردانده می‌شوید سپس به هر کس آنچه کسب کرده بطور کامل داده می‌شود و به آنان ستم نمی‌شود). و قول او: ﴿اسْتَجِيبُوا لِرَبِّكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِ مَا لَكُم مِّن مَّلْجَإٍ يَوْمَئِذٍ وَمَا لَكُم مِّن نَّكِيرٍ﴾¹ (پروردگارتان را اجابت کنید پیش از آنکه روزی بیاید که برگشتی از سوی خدا ندارد، برای شما در آن روز پناهگاهی نیست و نه انکاری).

و آن روز بنده و خلق اوست و او محمد بن عبدالله است، و ظهورش به این دلیل است که معرفت و توحید تنها نزد مؤمنانی است که به معرفت رسیده‌اند. آگاه باشید که برای هر چیزی زکاتی است، و زکاتِ مؤمن در آخرتش، هدیه دادنِ علم به برادرانش است، و کتمان دین و معرفتِ خدا از اضدادِ مخالف، و قربانیِ هر مؤمنی بیزاری از ولایتِ اضدادِ کافر به خداست، و کفر همان پیری است، و کم آمیختن با عامه نجات است، و نجات همان جهاد برای شاگرد است، و جهاد شاگرد رضایتِ عالم است، و شاگرد به منزله زن است و استاد به منزله شوهر.

و برترین اعمال بعد از معرفتِ خدا: «علم، و نیکی به برادران، و تلاش در برآوردن نیازهای آنان» است. و علمِ بدون عمل مانند کشتی‌ای است که مسافر بر آن سوار شود