را در تمام عوالم کون بشری‌اش با این صفت و وصف ایجاد نمود و با این زبان به نطق آورد. پس او را موجود ساخت همانطور که ذات نورانی شما را موجود ساخت.
و همچنین برگزیدگان او فلان و فلان هستند.
و شروع کرد به نام بردن شخص‌شخص از یتیم و نقیب و نجیب و مختص و مخلص و ممتحن و اهل مراتب عُلویّه (آسمانی).
پس اباذر آن را با زبان فارسی آشکار کرد، سپس آن را با زبان عربی آشکار کرد، سپس با زبان پس از زبان تا هفت زبان در آن قُطب از محل اول سپری شد. سپس به محل دوم بالا رفت و مانند آن را آشکار کرد و به آنچه در سوم و چهارم و پنجم نطق کرده بود، نطق کرد، تا آن نطق در آن هفت زبان در تمام آنچه برایش آشکار شده بود، و در انواع عوالم و مسوخ و رسوخ او، کامل گشت.
پس هنگامی که به روی محلی که از آنجا به قُطب بالا رفته بود، بازگشت، سلمان به او گفت: ای اباذر، تو عالم را باری دیگر با آشکار کردنت و رساندنت آنچه را که بر تو حمل شد، دانه پاشیدی.
پس ابوذر به او گفت: ای سیدم، منّت آن و فضل آن بر عهدۀ توست.
پس مقداد او ابوذر را دید در حالی که سلمان او را به جایگاه عظیمی رسانده بود و تا جایی آشکار نموده بود که با نطق سلمان بر زبان او سخن گفت.