پس هنگامی که به قُطب از محل آسمان رسید، ارادۀ قديم ،همان سید محمد به سلمان با این امر مدد رساند که ابوذر آنچه را که سلمان اراده دارد به امر مولایش آشکار سازد، اعلام کند.

پس ابوذر با زبان فارسی آغاز کرد، و به چیزی نطق کرد که آن را نه از سلمان دریافته بود و نه سلمان آن را از مولایش دریافته بود، بلکه امر این بود که سلمان با فارسی نطق کند: پس من نطق را بر اساس اراده‌ای که می‌خواهم آشکار کنم، جاری می‌سازم.

پس ابوذر بر زبان سلمان فارسی نطق کرد. می‌گوید:

ای گروه اهل مراتب و درجات و منازل خاصه نورانیه عُلویّه که در محل عُلوّ (بلندی) جای گرفته‌اید، قدیم واحد محمد که در عالم بشری خود به بشریّت ظاهر است، ذات خود را برای شما موجود می‌سازد، همانند موجود ساختن ذاتش برای شما در نورانیّت. و همانا اَزل و غایت او، در آغاز آشکار شد که اسمش را از نور ذاتش ایجاد نمود. و او همانا دعوت‌کننده خلقش به سوی ذات خویش است، و اسم غیر از قدیم و اَزل و غایت اَحَد است.

و همانا محل نور ذات واحد قدیم، و علم و خاصّه او، و باب ارادۀ او، و آشکارکننده قدرت او، سلمان فارسی است که او ذات خورشید و آسمان اوست. محمد عزعزه سلمان