إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا﴾¹ وَظَاهِرُهُ مَاقَدْ عَرْفِهُ الخَاصُّ وَالعَامُّ، وَباطِنُهُ المُطَارَحَةُ بِالْعِلْمِ لِمَنْ لا أُبُوَّةَ لَهُ وَلَا سَماعَ، وَقَدْ رَضِيَ بِمَا هُوَ عَلَيْهِ وَعَنْهُ عَنْ الشَيْخِ أَبِي سَعِيدٍ مَيْمُونَ بْنِ القاسِمِ الطَبَرانِيِّ نَضَّرَ اللّٰهُ وَجْهَهُ قَالَ: سَأَلْتُ مَوْلَايَ الجَلِيَّ قَدَّسَهُ اللّٰهُ وَرَفَعَ دَرَجَتَهُ عَنْ قَوْلِ اللّٰهِ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿ادْعُوهُمْ لِآبَائِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِندَ اللَّهِ ۚ فَإِن لَّمْ تَعْلَمُوا آبَاءَهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَمَوَالِيكُمْ ۚ وَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ فِيمَا أَخْطَأْتُم بِهِ وَلَٰكِنْ مَا تَعَمَّدَتْ قُلُوبُكُمْ ۚ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا﴾²

و ابوعلی حسن بن سرور الصوری الهیاجی رحمه الله از شیخ سعید میمون بن قاسم الطبرانی که خداوند چهره‌اش را نورانی گرداند برایم حدیث کرد که گفت: از مولایم، شیخ مورد اعتماد، ابی الحسین محمد بن علی الجلّی که درودِ پادشاهِ بلندمرتبه بر او باد درباره‌ی این فرمایش سرور ما رسول، که عزتش بزرگ باد، پرسیدم: «مؤمن بر روی معامله‌ی برادرش، معامله نمی‌کند».

پاسخ داد: معنای آن این است: هرگاه شخصی بابِ علمِ خداوند را بر روی شاگردش بگشاید و او را به فرزندیِ روحانی خود درآورد، برای دیگری جایز نیست که چیزی از علم را به او بیاموزاند مگر با اجازه و فرمانِ سرورِ او. مگر آنکه آن شخصِ دیگر، «پدرِ» آن مؤمنی باشد که باب علم را بر او گشوده است. در این صورت، مانعی ندارد