پس سید محمد فرمود: ای سلمان، جایگاه ابوذر نزد تو، مانند جایگاه تو نزد من است، و من او را برای این مقام شایسته کردم.
سلمان گفت: ای مولایم، من چنین کردم.
محمد بن جندب گفت: پس به مولایم ابوشعیب سلام بر ما و او گفتم: ای سیدم، امری که سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- به سید سلمان فرمود و ابوذر آن را انجام داد و عملی کرد، چه بود؟
ابوشعیب فرمود: سید اکبر محمد -عَزَّ عَزُّهُ- به سلمان امر کرده بود که به بالاترین نقطه آسمان بالا رود و ذات خود را که با آن در بشریّت موجود است، برای اهل مراتب عالیه آشکار سازد و با زبان فارسی با آنان خطاب کند، سپس آن خطاب را با زبان عربی در میان آنان تکرار کند، سپس بیان را با زبان‌های بعدی تا هفت زبان آشکار نماید.
سپس به محل دوم آسمان صعود کند و مانند آن را انجام دهد، سپس به محل سوم، سپس به محل چهارم، سپس به پنجم، سپس به ششم، سپس به هفتم، تا جایی که آنچه را در اولین قُطب از محل اول آورده بود، به کمال و تمام بیاورد.
سپس از محل هفتم آسمان به محل هفتم از پایین‌ترین طبقات فرود آید، و مانند آن را در عوالم خاکی و تاریک آشکار سازد، سپس از آنجا به محل بالاتر که دوم از محل زمین