النحل -عَزَّ عَزُّهُ- بود و آشکارسازی او به صورت اعلان و ندای او به صورت شنواننده برای دو عالم، یعنی عالم عُلوی نورانی و عالم سُفلی بشری بود، به حقیقت ازلی مولای خویش، با صدایی بلند به امر علیّ کبیر:

[علی معبود شماست، پس او را بپرستید، و آفریننده شماست، پس او را به یگانگی بپذیرید.این همان کسی است که در کتابم به او اشاره کردم و با گفتارم شما را به او رهنمون کردم و به شما گفتم: او اول و آخر و ظاهر و باطن است و او به هر چیزی داناست، به صورت اشاره غیرمستقیم، و این سخن را به صورت آشکارا می‌گویم، و آن کسی که شما را به سویش دعوت می‌کردم، اکنون در اینجا میان شما آشکار است، پس او را به حق عبادتش بپرستید و خالصانه به توحید او، او را یگانه بدانید].

و مولا از سخن گفتن خاموش است و حضرت محمد -عَزَّ عَزُّهُ- به او دلالت می‌کند و به او اشاره می‌نماید. پس پیروزی و بهره از آنِ کسی است که از اهل طاعت و اجابت ایمان آورد،هلاکت بر کسی که پس از شنیدن این ندا انکار کند و کافر شود. خداوند ما و شما را از آنها پناه دهد و ما را بر معرفت او به فضل و رحمت خویش ثابت گرداند.

پس اولین نداهای باب سلمان که بر او درود باد، همان است که از سید سلمان در خبر معروف به خبر الأَعِنَّة (افسارها) وارد شده است و آنچه را که در حضور مولای ما امیر