وَالْمَوْلَى جَلَّتْ قُدْرَتُهُ صَامِتٌ عَنْ النُّطْقِ وَالسَيِّدُ الْإِسْمُ -عَزَّ عَزُّهُ- يَدُلُّ عَلَيْهِ وَيُشِيرُ إِلَيْهِ، فَالْفَوْزُ وَالْغَنْمُ لِمَنْ آمَنَ مِنْ أَهْلِ الطَّاعَةِ وَالْإِجَابَةِ، وَالْوَيْلُ وَالثُّبُورِ لِمَنْ جَحَدَ وَكَفَرَ بَعْدَ سَمَاعِ هَذَا النِّدَاءِ، أَعَاذَنَا اللَّهُ وَإِيَّاكَ مِنْهُمْ، وَثَبَّتْنَا عَلَى مَعْرِفَتِهِ بِفَضْلِهِ وَرَحْمَتِهِ.

فَأَوَّلُ نِدَاءَاتِ الْبَابِ إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ مَا وَرَدَ عَنْ السَيِّدِ سَلْمَانَ فِي الْخَبَرِ الْمَعْرُوفِ بِخَبَرِ الْأَعِنَّةِ وَمَا قَالَهُ بِحَضْرَةِ مَوْلَانَا أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- وَقَدْ غَابَ السَيِّدُ الْإِسْمُ مُحَمَّدٌ -عَزَّ عَزُّهُ- وَقَدْ ظَهَرَ بِالْبَابِ إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ.

امام زین العابدین -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود، در حالی که خبر سوزانده شدن عبدالله بن سبأ علیه السلام به او رسیده بود: "اگر مغز سر عبدالله و اصحابش را در یک بقچه پیچیده ببینم، شهادت خواهم داد که آنان در مَلَکوت در حال حرکت و زنده و روزی‌داده‌شده هستند."

و درباره عبدالله بن سبأ خداوند تعالی نازل فرمود: ﴿ و اینکه هنگامی که بنده خدا به عبادت بر می خواست و او را می خواند،گروهی پیرامون او به شدت ازدحام می کردند❁ بگو:من تنها پروردگار را می خوانم و هیچ کس را همتای او قرار نمیدهم﴾

و بزرگترین نداها از حیث آشکارسازی و بلندترین آنها از حیث منزلت، ندایی است که در روز غدیر خُم واقع شد، زیرا آن روزی بود که مانند روزها نبود و ندایی بود که مانند نداها نبود؛ چون که آن ندای حضرت محمد -عَزَّ عَزُّهُ- ، به معنویّت مولای ما امیر