و داعی سید ما سلمان است. و همچنین ابوذَر علیه السلام در مقام محمدی ندا در داد و به معنویّت مولای خود، و اِسم او، و باب او، و اهل مراتب مُلک او تصریح نمود، که ما آن را به طور کامل خواهیم آورد.

و همچنین سرور نجیبان عبدالله بن سبأ علیه السلام به معنویّت مولا جلّ و علا ندا در داد و به آن تصریح نمود، پیش از ظهور حضرت محمد عزعزه و در آن دورۀ و پس از پنهان شدن حضرت محمد عزعزه در چندین نوبت و مکان‌های مختلف؛ و گفته شده است که شمارش آنها بیش از آن است که به حساب آید.

[۴۳۸] فَأمَا مَا وَقَعَ بِهِ بِالْإِجْمَاعِ فَهُوَ قَوْلُهُ عَلَيْهِ السَلَامُ: "أُحْرِقْتُ أَنَا وَأَصْحَابِي خَمْسَاً، وَلَا بُدَّ مِنْ تَمَامِ اَلسَّادِسَةِ، وَعَلَى اللَّهِ تَبْلِيغُنَا اَلسَّابِعَةَ بِرِضَائِهِ وَأَمْرِهِ" فَكَانَ هَذَا الْقَوْلُ مِنْهُ عِنْدَ تَحْرِيقِهِ بِالْمَدَائِنِ فِي زَمَنِ مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ لَعَنَهُ اللَّهُ، وَفِي هَذِهِ التَّحْرِيقَةِ.

اما آنچه که به اتفاق دربارۀ عبدالله بن سبأ علیه السلام رخ داد، این است که فرمایش او: "من و اصحابم پنج بار سوزانده شدیم، و چاره‌ای جز تکمیل ششمین بار نیست، و بر خداوند است که با رضایت و امرش ما را به هفتمین بار برساند."

این سخن از او هنگامی بود که در مدائن در زمان مروان بن حکم لعنه الله سوزانده می‌شد، و در همین سوزانده شدن بود.