و از مولای ما، آن امام، که عزتش بزرگ باد، درباره‌ی این فرمایش خداوند تعالی پرسیده شد:پس انسان باید به طعامِ خویش بنگرد. پس فرمود: «طعام، همان علم است؛ پس انسان باید بنگرد که آن را از چه کسی فرامی‌گیرد».

[67] وَقَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- : لَابُدَّ لِمَنْ يَدْخُلُ فِي هٰذَا الأَمْرِ مِنْ غَيْرِ بَابِهِ وَأَدَاءِ حُقُوقِهِ وَإِقَامَةِ فُرَوَضِهِ أَنْ يَخْرُجَ مِنْهُ كَمَا دَخَلَ فِيهِ.

و ایشان، که عزتش بزرگ باد، فرمود: «هر کس که به این دین از غیرِ «بابِ» آن وارد شود و حقوقش را ادا نکند و واجباتش را برپا ندارد، ناگزیر همان‌گونه که وارد شده، از آن خارج خواهد شد».

[68] وَقَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "مَنْ دَخَلَ فِي الدِينِ بِآرَاءِ الرِجَالِ خَرَجَ مِنْهُ بِآرَائِهِمْ".

و ایشان، که عزتش بزرگ باد، فرمود: «هر کس با آراء و نظراتِ مردان وارد دین شود، با آراء و نظراتِ آنان نیز از آن خارج می‌گردد».

[69] وَعَنْ العَالِمِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "مَنْ لَمْ تَثْبُتْ أُبُوَّتُهُ لَا تَصِحُّ أُخُوَّتُهُ".

و از آن امام، که عزتش بزرگ باد، روایت است: «هر کس «اُبوّت» (پدری روحانی) او ثابت نباشد، «اُخوّت» (برادری دینی) او نیز صحیح نخواهد بود».