و همچنین ابوالخطاب محمد بن اسماعیل بن ابی زینب کاهلی که او نیز باب است و بر او درود باد، دو ندا در داد:
اولین آنها، ندای او به صورت علنی و تصریح بر منارۀ مسجد جامع کوفه در شب، به معنویّت مولای ما جعفر رفیع امام جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- بود؛ به گونه‌ای که آن ندا در آن زمان از کوفه به بغداد رسید، و به گوش منصور خلیفه عباسی در حالی که بر بسترش خوابیده بود، افتاد، و از آن بی‌قراری و اضطراب که به او رسید.
و ندای دوم او: هنگامی که لشکر عباسیان را شکست داد و از دار الرزق کوفه بیرون آمد و عیسی بن موسی سردار عباسی در پشت خزاعه با او جنگید؛ و ما آنچه را که از این وقایع نقل کرده‌ایم، پس از اتمام فصل، شرح خواهیم داد.
و همچنین سید ما عُمر بن فُرات که او نیز باب است و بر او درود باد، به معنویّت مولا امام جواد -عَزَّ عَزُّهُ- ، هنگامی که مولای ما عمر بن فرات را به عنوان باب معرفی کرد، ندا در داد.
[۴۳۷] وَقَالَ لِشِيعَتِهِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "إِئتُونِي مِنْ بَابِي عُمَرَ بْنِ الْفُرَاتِ فَإِنَّ مَقَامَهُ فِيكُمْ مَقَامُ رَسُولُ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- " فَنَادَى بِأَمْرِهِ وَأَعْلَنَ بِمَعْنَوِيَّتِهِ وَصَرَّحَ بِمَا كَانَ وَمَا يَكُونُ إِلَى يَوْمِ الْكَشْفِ.