الْمُفَضَّلَ بْنُ عُمَرَ صَارَ صَفْقًا فَلَمَّا غَابَ جَابِرٌ ظَهَرَ الْإِسْمُ بِأَبِي الْخَطَّابِ فَأَظْهَرَ الدَّعْوَةَ وَنَادَى بِمَعْنَوِيَّةِ مَوْلَانَا جَعْفَرٍ -عَزَّ عَزُّهُ- وَكَانَ الْبَابُ الْمُفَضَّلُ، وَالصَّفْقُ وَلَدَهُ مُحَمَّداً فَاعْلَمْ ذَلِكَ فَإِنْ قَالَ قَائِلٌ: مَا تَقُولُ بِقَوْلِ أَبِي الْغُصْنِ جَحَى لِلْمُسْتَرْشِدِ: "نَعَمْ هُوَ هُوَ وَأَبُو الْخَطَّابِ بَابُهُ؟"

قُلْنَا: صَدَقَ عَلَيْهِ السَّلَامُ بِقَوْلِهِ، وَفِيهِ جَوَابَانِ: أَحَدُهُمَا: أَنَّ جَابِراً لَمْ يَكُنْ غَابَ بَعْدُ فَالْبَابُ أَبُو الْخَطَّابِ، وَالْجَوَابُ الثَّانِي: إِنْ كَانَ فِي الْوَقْتِ الَّذِي وَفَدَ إِلَيْهِ الْمُسْتَرْشِدُ الْمُسْتَدِلُّ مِنْهُ قَدْ غَابَ جَابِرٌ وَظَهَرَ الْإِسْمُ بِأَبِي الْخَطَّابِ فَقَدْ صَدَقَ بِقَوْلِهِ أَنَّ الْإِسْمَ بَابٌ لِلْمَعْنَى وَهُوَ مُبَوَّبُ الْأَبْوَابِ وَمُسَبَّبُ الْأَسْبَابِ فَقَدْ صَحَّ قَوْلُهُ بِالْوَجْهَيْنِ وَاتَّضَحَ الْجَوَابُ.

و ابوالحسن علی بن سُرور الصوری معروف به الهیاجی برایم حدیث گفت که، گفت: جوان مورد اعتماد ،ابوسعید میمون بن القاسم الطبرانی برایم حدیث گفت که، گفت: از شیخ ابوالحسین محمد بن علی جَلّی قدّس الله روحه درباره قول العالِم -عَزَّ عَزُّهُ- پرسیدم: "هر کس ناشتا در هر روز بیست و یک کشمش بخورد، از بیماری‌ها در امان می‌ماند؟"

فرمود: "معنای آن این است که در هر روز، بیست و یک ظهورات را از مَناطِق الباب (نُطَقای باب) ذکر کند، از دوره آدم تا دوره محمد: شش نفر هستند و آنها عبارتند از: