(هفت اسم نامیده می‌شود، نام‌گذاری کننده است نه نامیده شده / و هفتاد اسم دیگر برای محمد است که آنها عام‌ترند / و چهار اسم که غیر از آنها نیست، اسم‌های محمد هستند هنگامی که کامل شد.)

[۴۲۶] ثُمَّ فَسَّرَ ذَلِكَ فِي فِقْهِ رِسَالَتِهِ نَضُرَ اللَّهُ وَجْهَهُ فِي الرِّسَالَةِ الرَّسْبَاشِيَّةِ: أَسْمَاءٌ سَبْعٌ للمَعْنَى بِالذَّاتِ وَهِيَ: هَابِيلُ، شِيثٌ، يُوسُفُ، يُوشِعُ، أَصْفُ شَمْعُونْ الصَّفَا، عَلِيٌّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ الْمُسَمِّي لِلْإِسْمِ وَالْبَابِ وَمِنْ دُوْنَهُمَا وَالْأَرْبَعَةُ وَسَبْعُونَ هِيَ أَسْمَاءُ الْإِسْمِ مِنْ آدَمَ ثُمَّ أَنْوشَ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ نُصَيْرٍ فَتَمَّتْ أَسْمَاءُ الْإِسْمَ -عَزَّ عَزُّهُ- .

سپس آن را در فقه رساله‌اش نضّر الله وجهه در رساله الرسّباشیة تفسیر کرد: هفت اسم برای "معنی" یا همان مولا علی به ذات است و آنها: هابیل، شِیث، یوسف، یُوشَع، آصَف، شَمعون الصَّفا، و علی امیرالمؤمنین هستند که نام‌گذارنده اِسم و باب و کسانی که پایین‌تر از آن دو هستند، می‌باشد.

و هفتاد و چهار اسم: اسم‌های محمد از آدم، سپس اَنوش، تا محمد بن نُصَیر است، پس اسم‌های محمد -عَزَّ عَزُّهُ- کامل شد.