همانطور که قول من در رساله الفتق و الرتق گذشت: "به درستی که اِسم به نور قدیم است، و به ظهور مُحدَث." و شرحی به دنبال آن می‌آید که طولانی است و ما این فصل را که به ذکر آن در اینجا نیاز داشتیم، از آن مختصر کردیم.

و در معنای آن، چیزی است که ابوالحسن بن سُرور الهیّاجی برایم حدیث گفت، گفت: شیخ ابوسعید میمون بن القاسم طبرانی قدّس الله روحه برایم حدیث گفت که، گفت: از مولایم، شیخ ابوالحسین محمد بن علی جَلّی درباره شرح و تلخیص "ظهور المِزاج" سؤال کردم؟

فرمود: "بدان خداوند خیر را به تو بیاموزد که رأی ما و قانون مذهب ما و راه نجات ما شیخ ما سید ابوعبدالله خصیبی خداوند مقامش را والا گرداند این است که مولا حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- در وقت غیبت، والا، یکتا، ازلی، بی نیاز بود، و اِسم همان سید القائم المنتظر المؤمَّل -عَزَّ عَزُّهُ- بود، و باب إلیه التسلیم با غیبت مولا حسن عسکری غایب شد، پس اِسم با دو شخص ظاهر بود: سید محمد بن الحسن و سید ابوشعیب محمد بن نُصَیر. و "جمله" و "مُجمَل" دربیت محمدی هاشمی، یعنی امام حجّت منتظر است، و بخشی در سید ابوشعیب است. پس سید منتظر، قائم، حجّت، برای اولیای خود ظاهر بود، و سید ابوشعیب که جزئی از نور او بود در سامرا ظاهر بود و اقرار