کرد، در حالی که او هفت ساله بود، طبق آنچه مردم با چشم‌های پوشیده خود می‌دیدند و با عقل‌های کور خود گمان می‌کردند، و به سامرا صعود کرد، و سیدم ابوشعیب نیز همراه او صعود کرد. پس هنگامی که شش ماه پس از نطق مولای ما علی دهم -عَزَّ عَزُّهُ- گذشت، سیدم عمربن فرات، غیبت را آشکار کرد. پس دنیا بر من تنگ شد. پس برای از بین رفتن آنچه نزد من بود، کسی جز سیدم ابوشعیب محمد بن نُصَیر را نیافتم، پس به سوی او رفتم و ملازم او شدم. پس او با من احسان کرد و با من رفیق بود مِنهُ السلام.