ما امام جواد که او البیت المعظم است بود. و هنگامی که مولای ناطق -عَزَّ عَزُّهُ- مانند جواد ظاهر شد، باب همان ابوالتحیات عمر بن الفُرات برای مولای ناطق محمد بن علی و برای مولای صامت ما هادی که او البیت المعظم -عَزَّ عَزُّهُ- است بود.
و هنگامی که مولای ناطق مانند علی دهم پروردگار والا و توانای ما متعالی است ظاهر شد، باب همان سیدمان ابوشعیب محمد بن نُصَیر بن بَکر العَبدی النمیری بود، و مولا -عَزَّ عَزُّهُ- او را ابوشعیب لقب داد، زیرا باب، شاخه و بخشی از بیت (خانه) است.
و عجیب‌تر از این، چیزی است که سید شیخ ما ابوعبدالله الحسین بن حمدان الخصیبی خداوند لطافت او را روشن گرداند روایت کرده که: ابن نصیر را ابوشعیب کنیه دادند، زیرا معانی الإسم و الباب از اول مقام تا آخر آن در اومنشعب و متفرق شده است، و این به دلیل آن است که او از بصره به بغداد به حَضرَت مولای ما ابی جعفر دوم، امام جوادستایشش بزرگ باد سه ماه قبل از غیبت او هجرت کرد.متعالی است کسی که غایب نمی‌شود.
و خبر هجرت او را در موضعی دیگر از این کتاب، پس از پایان ذکر اخبارش به یاری و توفیق خداوند وارد خواهیم کرد، و او باب برای مولای ناطق ما هادی و برای مولای صامت ما حسن عسکری که او البیت المعظم است بود.