وَقَدْ ذَكَرْنَا فِيمَا تَقَدَّمَ مِنْ دَلَائِلِ الْبَابِ وَهِجْرَتِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَشَرَحْنَا هِجْرَةَ سَيِّدِنَا سَلْمَانَ مِنْ بِلَادِ فَارِسَ إِلَى أَرْضِ الْحِجَازِ، وَكَذَلِكَ هِجْرَةَ سَيِّدِنَا أَبِي خَالِدٍ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ غَالِبٍ الْكَابُلِيِّ مِنْ كَابُلْ شَاهٍ إِلَى الْمَدِينَةِ.

وَقَدْ بَقِيَ ذِكْرُ سَيِّدِنَا أَبِي شُعَيْبٍ إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ وَهِجْرَتُهُ مِنَ الْبَصْرَةِ إِلَى بَغْدَادَ، وَنَحْنُ نَشْرَحُ مَا عَلِمْنَاهُ مِنْ ذَلِكَ بِتَوْفِيقِ اللَّهِ.

آنچه را که سید ما ابوعبدالله الخصیبی خداوند مقامش را شرافت بخشد در خبری روایت کرده که ما این فصل را از آن کوتاه کردیم تا دنباله قطع نشود، گفت: هنگامی که ابی خالد مِنهُ السلام بر مولای ما سید العابدین -عَزَّ عَزُّهُ- وارد شد، به او گفت: "خوش آمدی ای کَنکَر!" پس ابی خالد از روی شکرگزاری برای خداوند تعالی به سجده افتاد و گفت: "حمد و سپاس خدایی را که مرا نمیراند تا امامم را شناختم." پس مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- به او گفت: "چگونه امام خود را شناختی ای ابی خالد؟" گفت: ای مولای من، به دلیل اینکه مرا به همان اسمی خواندی که مادرم مرا با آن نام نهاده بود و کسی از مردم آن را نشنیده بود. پس مولای ما به او گفت: "و معنی کَنکَر چیست؟" گفت: ای مولای من، تو به آن داناتری از من. پس مولای ما به او فرمود: "تو در شکم مادرت سنگین بودی در حالی که بار بودی، پس او به زبان کابُل می‌گفت: یا کَنکَرُ، و با آن قصدش این بود: ای حَمل سنگین." و روایت به طول کامل است.