و سَفینَه، باب برای مولای ناطق، الأنزع البَطین إله العالمین و برای اسم صامت او مولای ما حسن اوّل، البیت المعظّم -عَزَّ عَزُّهُ- بود. و هنگامی که معنی ناطق نعمت‌هایش عزیز باد مانند حسن در اول سطر امامت ظاهر شد، اِسم همان حسین و پسرش امام سجاد بود، و باب همان رشید الهَجَری برای مولای ناطق، حسن، بود، و صامت همان مولای حسین -عَزَّ عَزُّهُ- است.

و هنگامی که مولای ناطق مانند حسین ظاهر شد، صامت همان علی بن الحسین، سید العابدین بود، و باب همان ابی خالد عبدالله بن غالب کابلی، از کابُل شاه، به سوی مدینه که همان طیبَه است، هجرت کرد، و آن را طیبه نامیدند زیرا به وجود رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- پاک شد.

[۴۱۸] فَلَمَّا قَدِمَ عَلَى مَوْلَانَا وَقَفَ بِالْبَابِ، فَنَادَاهُ: "يَا كَنْكَرُ، أَدْخُلْ" فَلَمَّا دَخَلَ سَجَدَ، فَقَالَ لَهُ: "أَنْتَ الَّذِي كَلَّمْتَ أُمَّكَ وَأَنْتَ فِي بَطْنِهَا؟"

فَقَالَ: نَعَمْ، بِذَلِكَ أَخْبَرْتَنِي يَا مَوْلَايَ.

پس هنگامی که بر مولای ما وارد شد، بر در ایستاد، پس مولا او را ندا داد: "ای کَنکَر (لقب او)، داخل شو." پس هنگامی که داخل شد، سجده کرد، پس به او فرمود: "تو همان کسی هستی که با مادرت در حالی که در شکم او بودی، سخن گفتی؟"پس گفت: بله، ای مولای من، با این واقعه مرا خبر دادی.