وَلَمَّا ظَهَرَ الْمَوْلَى النَّاطِقُ كَالْحُسَيْنِ كَانَ الصَّامِتُ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ سَيِّدُ الْعَابِدِينَ، وَهَاجَرَ إِلَيْهِ الْبَابُ أَبُو خَالِدٍ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ غَالِبٍ الْكَابُلِيُّ مِنْ كَابُلَ شَاهٍ إِلَى الْمَدِينَةِ الَّتِي هِيَ طَيْبَةٌ، وَإِنَّمَا سُمّيَتْ طَيْبَةٌ لِأَنَّهَا طَابَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ -عَزَّ عَزُّهُ- .

پس از جمله نص‌ها و اشارات است، آنچه را که ابونصر محمد برایم حدیث گفت، او گفت: مولایم شیخ مورد اطمینان ابوالحسین محمد الجَلّی خداوند روحش را پاک گرداند برایم از سید الخصیبی خداوند رویش را شاداب گرداند از احمد بن یوسف، از اسحاق بن محمد، از ابی سُکَینه، از محمد بن سِنان علیه السلام، از مُفَضَّل بن عُمرسلام بر او باد حدیث گفت که، گفت: از مولایم صادق -عَزَّ عَزُّهُ- شنیدم که می‌فرمود: "به درستی که خداوند امامت را پس از رسالت در امیرالمؤمنین و در یازده شخص از فرزندانش قرار داد، و آنها را حجّت بر اهل مُلک خود و قیام کنندگان به امر و نهی خود و معدن‌های سِرّ و علم خود و داعیان خود قرار داد: و برای آنها یازده محل ظهور و طلوع به تعداد ائمه قرار داد، برای هر امامی یک باب است، پس هرکس بابی را انکار کند، به تحقیق امامی را انکار کرده است، و خداوند ابا دارد از اینکه از منکر باب،نافله یا توبه و فریضه یا فدیه را بپذیرد. پس یازده امام ظاهر می‌شوند و باب یازدهم با غیبت امام دوازدهم غایب می‌شود."