وَعَمِلَ فَاِنْتَفَعَ بِمَا عَلِمَ وَفَازَ بِتَوْفِيقِ اللّٰهِ وَسَلِمَ، وَأَعَاذَنَا بِرَحْمَتِهِ مِمَّنْ يَكُونُ فَرَطَ فِيمَا عَلِمَ فَخّابَ وَنَدِمَ.

و آن روایتی است از آن امام، که عزتش بزرگ باد، که فرمود: «هر کس در زمانه‌ی خویش، «مَقامی» و «بابی» نیافت، پس باید یتیمی را بجوید. پس اگر نیافت، «نقیبی» را؛ پس اگر نیافت، «نجیبی» را؛ پس اگر نیافت، «مختصّی» را؛ پس اگر نیافت، «مخلصی» را؛ و اگر نیافت، «ممتحنی» را بجوید. و اگر هیچ‌یک از اینها را نیافت، پس باید کسی را که در علم از او برتر است، بجوید و او را «سبب» و وسیله نجات خویش قرار دهد و درباره‌ی آنچه از امر دینش بر او مشتبه و نامفهوم گشته، از او بپرسد، و آن راهنما نیز درباره‌ی آنچه نمی‌داند، از آن «عالِم» بالاترجویا شود و آنقدر از او بپرسد تا شکش را برای او برطرف سازد. زیرا اگر چنین کسی را نیابد، در شک و سرگردانی و حیرتِ خویش باقی خواهد ماند».

و اگر درباره‌ی «اُبوّت» و تشویق به طلبِ «اسباب» جز این فضیلت وارد نشده بود، هرآینه برای خردمندان قانع‌کننده بود. خداوند ما و شما را از کسانی قرار دهد که دانستند و عمل کردند و از آنچه دانستند، بهره‌مند گشتند و با توفیق الهی رستگار و سالم ماندند. و به رحمت خویش ما را از کسانی که در آنچه می‌دانستند، کوتاهی یا زیاده‌روی کردند و در نتیجه ناکام و پشیمان شدند، در پناه خود گیرد.