هست. پس هر کس که از دَر‌های آن خانه‌ها وارد شود، هدایت می‌یابد، و هر کس که از آنها روی بگرداند، گمراه شده و به بیراهه می‌رود."

و پیش‌تر دربارۀ معنی بزرگ و متعال است گفته شد که او بود در حالی که نه مکان بود و نه دهر و نه زمان. پس هنگامی که خواست مکان را آشکار سازد، اسم یعنی محمد را از نور ذاتش اختراع کرد، و او همان عقل است که شخصِ قصدکننده به واسطۀ او تعقل می‌کند، و او همان خانه آباد است که به سوی او توجه می‌شود و قصد می‌گردد و معنی از او طلب می‌شود و در او یافت می‌گردد. و همانا او تعالی بدون واسطه به إسمش وحی کرد که برای او باب بیافریند و او را برگزیند و خاص گرداند و انتخاب کند . پس او را از نور نورش آفرید نه از نور ذاتش. و او را دلیل بر خود، و راه به سوی خود، و دَری قرار داد که جز از طریق او وارد شدن ممکن نیست، زیرا در حکمت و نه در عدل و رحمت و رأفت مولا به امت نیست که خانه‌ای بدون در باشد، چنانکه ممکن نیست دَری باشد مگر برای خانه‌ای، و عادت در امور مأنوس و مشهور بین خلق جز به این صورت جاری نشده است. و همانا حتماً باید تصریحی از بیت بر بابش واقع شود، زیرا نزد اهل توحید برای باب دلایل و شروطی است که آنها را حفظ کرده و نقل نموده‌اند، که بیت به واسطۀ آنها بر بابش دلالت می‌کند و در خطابش به او اشاره می‌نماید. پس هنگامی که مؤمن آن را مشاهده کرد، ازباب وارد بیت می‌شود، خانه‌ای که دلالت آن