مورد آنان فرمود و قول او حق است: ﴿و در شهر مدینه نُه گروه بودند که در زمین فساد می‌کردند و اصلاح نمی‌کردند﴾.
و آنان عبارتند از:ابوبکر: ابوبکر عبداللات بن عثمان، و فَسَع [نام قدیمی/لقب] نامیده شد، زیرا عَتیق [بنده سابق] ابوقحافه است. پس هنگامی که اسلام ظاهر شد، به جای عبداللات، عبدالله نامیده شد.
وعمر: عمر بن خطاب، و عثمان: عثمان بن عفان، و حَهطَل بن عبدالله، و سعد بن ابی وقاص، و سعید بن عاص، و عبدالرحمن بن عوف زاهری، و ابوعبیده عامر بن جراح، و خالد بن ولید. و اگر نام‌ها و اشخاصی که با آنها در تمام دوره‌ها ظاهر شدند و مثال‌هایشان را ذکر می‌کردم، سخن را طولانی کرده بودم و شاید سودی نداشت؛ اما اصل و ریشه ابلیسُ الأبالِسَة [شیطانِ شیطان‌ها] است و اوعمر است، و اینان از او هستند و او عنصر و آغاز گمراهی و کفر آنان است.
و در این رساله از قدرت‌های ربّانی و افعال الهی که بر توحید مَعْنی عَزَّ وَ جَلَّ دلالت می‌کند، چیزی آورده شد که برای کسی که خداوند توفیق فهم این تحقیق را روزی‌اش کرده باشد، کافی است.