گفتار او: ﴿و من نخستین مؤمنانم﴾ یعنی: من اولین آفریده‌ای هستم که تو پدید آوردی و من به تو مؤمن هستم.
و اما «مِصر»: آن همان محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است. و هر کجا در قرآن ذکر شهر یافتی، پس آن همان «اسم» است، مانند گفتار خداوند تعالی: ﴿و به هنگام غفلت اهل شهر، وارد آن شد. پس دو مرد را در آنجا یافت که با هم می‌جنگیدند؛ این یک از پیروان او بود و آن یک از دشمنانش. پس آن کس که از پیروانش بود، بر ضد کسی که از دشمنانش بود، از او یاری خواست. پس موسی مشتی به او زد و او را کُشت. موسی گفت: این از عمل شیطان بود؛ همانا او دشمنی گمراه‌کننده و آشکار است﴾.
و گفتار او: ﴿و از دورترین نقطه شهر، مردی شتابان آمد؛ گفت: ای قوم من! از فرستادگان پیروی کنید﴾. پس بدان که شهر همان «اسم» سبحانه است و ندا دهنده همان «باب» است. و اوست که گفت: ﴿ای قوم من! از فرستادگان پیروی کنید ❁ از کسانی پیروی کنید که پاداشی از شما نمی‌خواهند و آنان هدایت‌یافته‌اند ❁ مرا چه شده که نپرستم آن کس را که مرا آفریده و به سوی او بازگردانده می‌شوید؟﴾. پس او «صاحب دعوت» است و او «منادی» و «داعی» یا دعوت‌کننده به سوی الله -عَزَّ وَجَلَّ- است.