و گفتار مولای ما عَزعِزّهُ بر منبر عظمتش در کوفه:

«من به مؤمن و کافر از رگ گردن نزدیکترم، او را می‌بینم و کلامش را می‌شنوم، منم خالق، منم رازق، منم شکافنده و پیوند دهنده، و منم زنده کننده و میراننده.»

و اما گفتار خداوند تعالی در حکایت از موسی -عَزَّ عَزُّهُ- :

﴿و چون موسی به میعادگاه ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، گفت: «پروردگارا! خود را به من بنمایان تا تو را بنگرم.» گفت: «هرگز مرا نخواهی دید، لیکن به کوه بنگر، پس اگر در جای خود استوار ماند، مرا خواهی دید.» پس چون پروردگارش بر کوه جلوه نمود، آن را خُرد و متلاشی ساخت و موسی مدهوش بر زمین افتاد. پس چون به هوش آمد، گفت: «منزهی تو! به سوی تو بازگشتم و من نخستین مؤمنانم.»﴾.

[۳۶۶] فَقَدْ وَرَدَ فِيهِ أَنَّ مُوسَى -عَزَّ عَزُّهُ- سَأَلَ الْمَعْنَى جَلَّ جَلَالُهُ أَنْ يَرَاهُ بِصُورَتِهِ الذَّاتِيَّةِ الْأَحَدِيَّةِ الَّتِي هِيَ فِي الْقِدَمِ وَهُوَ الْوَاحِدُ وَمَعْنَاهُ الْأَحَدُ، فَقَالَ سُبْحَانَهُ: ﴿لَن تَرَانِي وَلَٰكِنِ انظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي﴾ تَقْدِيرُهُ: لَنْ تَرَانِي وَأَنْتَ مُتَعَلِّقٌ بِالصُّورَةِ الْجُسْمَانِيَّةِ الْمُوسَوِيَّةِ، وَهِيَ الْجَبَلُ [وَلَكِنْ أَنْظُرُ إِلَى الْجَبَلِ وَهُوَ الْبَابُ] وَتَجَلَّى لَهُ بِعَظْمِ جَلَالِكَ وَنُورِ كَمَالِكٍ الَّذِي هُوَ مِنْ نُورِ ذَاتِي، فَإِنْ ثَبَتَ الْبَابُ لِنُورِكَ فَسَتَثْبُتُ ذَاتُكَ لِنُورِي إِذَا