و وجهی دیگر نزد آنان: همانا موسی عزعِزّهُ کفشی از پوست الاغ دباغی‌نشده در پاهایش بود. پس چون به وادی مقدس و مطهر رسید، ندا آمد: و کفش‌هایت را بیرون آر، زیرا نجس است و شایسته نیست که با آن در این مکان گام نهاده شود.

و طایفه‌ای از آنان گفته‌اند: همانا در قلب موسی عَزعِزّهُ چیزی از محبت دنیا بود، و همانا او آن را برای آخرت می‌خواست و به عنوان سببی که موجب اجابت و رسیدن به آخرت شود، و به خاطر رغبت در آنچه نزد خداست. پس خداوند تعالی با او مناجات کرد: ﴿همانا من پروردگار توام، پس کفش‌هایت را بیرون آر، که تو در وادی مقدسِ طُوی هستی﴾ یعنی: محبت دنیا و آخرت را از قلبت بیرون کن و به من مشغول شو، که من هدف نهایی هستم. پس نباید در قلبت جز من باشد، زیرا قلب، خانه من و حرم من است و دوست ندارم غیر من در آن ساکن شود، پس آن را به غیر من مشغول مساز.

و روایت آنان از موسی که می‌گفت: «آیا نزدیکی تا با تو مناجات کنم، یا دوری تا تو را ندا دهم؟» این همگی نزد ما، کلام «مُنبَأ» است که به ما می‌آموزد که «معنی» نزدیک است و دور نیست، به دلیل گفتار او: ﴿و هنگامی که بندگانم از تو درباره من بپرسند، بگو من نزدیکم؛ دعای دعا کننده را هنگامی که مرا بخواند، پاسخ می‌گویم. پس باید دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان آورند، باشد که راه یابند﴾.