وَقَوْلُهُ تَعَالَى: ﴿وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ﴾¹.

پس روایت شده است که این آتش در اینجا همان «اسم» است و آن کس که آتش را احساس کرد ، همان موسی بن اَشیَم عَلَيْهِ السَلَامُ «مُنبَأ» بود. و شیخ ما و سید ما ابوعبدالله الحسین بن حمدان الخصیبی نَضَّرَ اللَّهُ وَجْهَهُ در قصیده‌اش گفته است:

«کِی مرا در آتشِ شعله‌ور می‌بینی که نجاشی یا سطیح مرا در آن زیر و رو می‌کند»

و نظری دیگر: همانا آن درخت همان «اسم» است، و آتشی که از آن احساس کرد: همان «معنی» ذات الهی -عَزَّ عَزُّهُ- است. و وجهی دیگر، و آن برتر از آن چیزی است که گذشت: همانا درختی که آتش از آن خارج شد، همان «ذاتِ معنی» است و او شبیه ذات‌ها نیست، و موسی که همان «اسم» است به سوی آن انس گرفت، و مانند او جز به «معنیِ حق تعالی» انس نمی‌گیرد. و این روایت سید ابوعبدالله الخصیبی است که فقیه ماست.

و گفتار خداوند عَزوَجَلَّ: ﴿پس چون به آن آتش رسید، از جانب راستِ دره، در آن بارگاه مبارک، از آن درخت ندا داده شد که: ای موسی! همانا منم الله، پروردگار جهانیان﴾.