و «اسم» به صورت موسی و هارون ظاهر گشت، و آن دو تجلی خالص محمد هستند، زیرا آن دو از نام‌های نُه‌گانه ذاتی او هستند که ذکر کردیم. و اسم در این گنبد موسوی به پنج شخص ظاهر شد: به موسی، هارون، شُبَّر، شُبَیْر و مُشْبَر.
«معنی» -عَزَّ عَزُّهُ- به ذات خود، به صورت یوشع بن نون -عَزَّ عَزُّهُ- ظاهر گشت. و «باب» به صورت «دان» ظاهر بود. و «مُنَبَأ» به صورت موسی بن اَشیَم ظاهر بود. و نیروی مخالف به صورت فرعون مصر لَعَنَهُ اللَّهُ ظاهر بود و او ولید بن مُصعَب است. و از «اشخاص» تجلیات ضد: قارون و هامان هستند، و هامان همان سامری است، و گوساله؛ و او همان اولی در این «قبة هاشمیه» است. و در ابتدای کلامم برایت ذکر کردم که همانا خطاب، امر و نهی در هر ظهور و هر دعوت و آیین، فقط بر «مُنبَأ» واقع می‌شود. و گفتار خداوند تعالی: ﴿و ما از پیش، دایگان را بر او حرام کرده بودیم. پس خواهرش گفت: آیا شما را به خانواده‌ای راهنمایی کنم که او را برایتان سرپرستی کنند و خیرخواه او باشند؟﴾.
پس دایگان: همان «دعوت» است؛ زیرا دعوت مایه حیات مؤمنان است به واسطه آنچه از علم توحید خدا و معرفتش تغذیه می‌کنند. و «سید موسی» -عَزَّ عَزُّهُ- به «مُنبَأ» اجازه نشر دعوت و اعلان آن در میان مؤمنان را نداده بود، و این همان شیرخوارگی است که با گفتار او ﴿و ما از پیش، دایگان را بر او حرام کرده بودیم﴾ بر او حرام شد.