همان سخن اوست: ﴿پس آن کس که کفر ورزیده بود مبهوت شد﴾. پس این معجزه‌ای بود که برای آنان آورد.

و اما امر خارق‌العاده پس آن چیزی است که از افکندنشان او را در آتش آشکار ساخت، و اینکه آن آتش بر او سرد و سلامت بود. پس این معجزه است. زیرا "معنی" تعالی ذکره هرگاه بخواهد امر خارق‌العاده‌ای را آشکار کند، در پی آن معجزه‌ای می‌آورد. و همچنین "اسم" نیز چنین است. و مؤمنان به عجز و معجز ایمان می‌آورند و تسلیم آن دو می‌شوند.

و این سخن او عزوجل: ﴿پس چون شب او را فرا گرفت، ستاره‌ای دید. گفت: این پروردگار من است. پس چون افول کرد، گفت: افول‌کنندگان را دوست ندارم ❁ پس چون ماه را در حال طلوع دید، گفت: این پروردگار من است. پس چون افول کرد، گفت: اگر پروردگارم مرا هدایت نکرده بود، قطعاً از قوم گمراهان می‌بودم ❁ پس چون خورشید را در حال طلوع دید، گفت: این پروردگار من است، این بزرگ‌تر است. پس چون افول کرد، گفت: ای قوم، همانا من از آنچه شریک می‌سازید بیزارم ❁ همانا من روی خود را به سوی کسی گرداندم که آسمان‌ها و زمین را آفرید، در حالی که حق‌گرا هستم؛ و من از مشرکان نیستم﴾.