وَالْغَرَقُ هُوَ الْفِتْنَةُ كَمَا ذَكَرْنَا، وَقَوْلُهُ تَعَالَى: ﴿حَتَّىٰ إِذَا جَاءَ أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ آمَنَ ۚ وَمَا آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ﴾¹

فَالتَّنُّورُ هُوَ الثَّانِي لَعَنَهُ اللَّهُ وَقَوْلُهُ: فَارَ، أَرَادَ بِهِ جَوْلَتَهُ لِأَنَّ لَهُ فِي كُلِّ عَصْرٍ جَوْلَةً حَتَّى يَظُنُّ الْمُؤْمِنُ أَنَّ الْحَقَّ قَدْ مَاتَ فَعِنْدَ ذَلِكَ يَأتِي الْحَقُّ فَيَدْمَغُ الْبَاطِلَ وَلَمْ يَزَلْ نُوحٌ -عَزَّ عَزُّهُ- أَمْرُهُ مُسْتَقِيمًا بَعْدَ الطُّوفَانِ، وَدَعْوْتُهُ قَائِمَةٌ إِلَى أَنْ غَابَ يُعْرَبُ -عَزَّ عَزُّهُ- ثُمَّ فِي زَمَنِ هُودٍ ظَهَرَتْ الْفَرَاعِنَةُ، فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ ظَهَرَ مِنْهُمْ عَادٌ وَسَدُومٌ الَّذِي يَتَمَثَّلُ بِأَقْضِيَتِهِ الْعَامَّةِ إِذَا جَارَ عَلَيْهِمْ حَاكِمٌ يَقُولُونَ: هَذَا حُكْمٌ سَدُومٌ وَهُمْ لَا يَعْرِفُونَهُ، وَظَهَرَ بَعْدَهُمْ مَعَ صَالِحٍ -عَزَّ عَزُّهُ- قَيْدَارُ بْنُ شَارِفٍ عَاقِرُ النَّاقَةِ.

و آنچه در این معنا در کتاب «صراط» از مولای ما صادق که عزتش والاست وارد شده است که به مفضل بن عمر که تسلیم بر او باد فرمود: «ای مفضل، آیا می‌خواهی برایت مثالی در آن مورد بزنم؟» پس گفت: اگر نعمت ارزانی دارید ای مولای من. فرمود: «ای مفضل، آیا نمی‌دانی که زمین یکی است و آب‌ها یکی است وگاوآهن یکی است؟»