معنای آن: همانا رضوان و رستگاری و جاودانگی از آنِ کسی است که خداوند به او نعمت تقوا بخشیده و بر بلای او صبر کرده است. و در آن هنگام از کسانی خواهد بود که خدا او را برگزیده و انتخاب کرده و از او راضی شده و او را راضی گردانده است.
و "اسم" به صورت "أخنوخ" ظاهر شد و او ادریس همان هرمس الهرامسه است. و "معنی" به صورت "یازْدُ" یا یزد ظاهر بود – منزه است آنکه غایب نمی‌شود و تغییر نمی‌کند – و آن جلوه‌ای همانندِ معنا بود، چنانکه پیشتر شرح دادیم. و "باب" به صورت "یائل بن فاتن" ظاهر شد، که نخستین ظهور او در عالم بشریت بود. و "ضدّ" لعنه الله به صورت "ناحورِ جبّار" و به صورت "عَلاقیم" ظاهر بود.
و "اسم" و او ادریس که عزتش والاست آنچه را که اهل ظاهر روایت کرده‌اند، آشکار ساخت: که ادریس از خدا خواست او را بمیراند، پس او را میراند سپس زنده‌اش کرد. و همانا او را به آسمان بالا برد و از صراط عبور کرد و وارد بهشت شد و به آنچه خداوند عزوجل در آن از نعیم آماده کرده بود نگریست، پس از آنکه به دوزخ داخل شد و به آنچه خدا در آن از عذاب الیم آماده کرده بود نگریست. و همانا هنگامی که در بهشت بود و حور و ولدان را مشاهده کرد، به او وحی کرد: «ای ادریس خارج شو». پس گفت: «ای پروردگار، بر خود زمانت دادی که هر کس وارد بهشت شود، از آن خارج نخواهد شد». این تفسیر نزد اهل ظاهر است.