زیرا دعوت والا از "منبأ" گرفته شد و "ضدّ" او را شماتت کرد. پس "منبأ" به سوی مولایش بازگشت و او را به اسماء حُسنایش خواند تا آنکه خدا توبه‌اش را پذیرفت. و آن، این سخن او تعالی است: ﴿پس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت کرد، پس خدا توبه‌اش را پذیرفت؛ همانا اوست توبه‌پذیر مهربان﴾.

و این سخن او: ﴿پس آن دو از آن خوردند و شرمگاه‌های آنان بر آنان آشکار شد و بر آن شدند که از برگ درختان بهشت بر خود بپوشانند؛ و آدم پروردگارش را نافرمانی کرد و گمراه شد ❁ سپس پروردگارش او را برگزید و توبه‌اش را پذیرفت و هدایت کرد﴾.

و گمراهی: همان پر شدن از معصیت است. یعنی: همانا او از علم "ضدّ" بسیار اخذ کرد. و المنبأ یا آدم کسی است که "ضدّ" ملعون درباره‌ی او گفت: ﴿فرمود: چه چیز تو را بازداشت از اینکه سجده کنی آنگاه که تو را امر کردم؟ گفت: من از او بهترم، مرا از آتش آفریدی و او را از گِل آفریدی﴾.

[۳۶۰] وَقَدْ رُوِيَ: "أَنَّ الْجَنَّةَ هِىَ السَيّدُ الْمِيمُ وَالْأَنْهَارُ الثَّمَانِيَةُ: ظُهُورُهُ بِأَشْخَاصِهِ الذَّاتِيَّةِ الَّتِي هِيَ مِنْ آدَمَ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ الْمُنْتَظَرِ وَالشَّجَرَةُ الْمَنْهِيُّ عَنْهَا: هِيَ الضِدُّ الَّذِي هُوَ إِبْلِيسُ اللَّعِينُ الثَّانِي وَثَمَرُهَا عِلْمُهُ وَبِدَعُهُ الَّتِي نَهَى الْمُنَبَّأَ عَنْ أَكْلِهَا وَاسْتِمَاعِهَا مِنْهُ وَالْإِصْغَاءِ إِلَيْهَا".