لِأَنَّ الْمُنَبَأَ نُزِعَتْ مِنْهُ الدَّعْوَةُ الْعَالِيَةُ وَشَمَتَ بِهِ الضِدُّ، فَعَادَ الْمُنَبَأُ لِمَوْلَاهُ يَسْأَلُهُ بِأَسْمَائِهِ الْحُسْنَى حَتَّى تَابَ عَلَيْهِ، وَهُوَ قَوْلُهُ تَعَالَى: ﴿فَتَلَقَّىٰ آدَمُ مِن رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۚ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ﴾¹.

وَقَوْلُهُ: ﴿فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْآتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِن وَرَقِ الْجَنَّةِ ۚ وَعَصَىٰ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَىٰ ❁ ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَىٰ﴾

وَالْغِوَايَةُ: هِيَ التَّشَبُّعُ مِنَ الْمَعْصِيَةِ، أَيْ أَنَّهُ أَكْثَرُ مِنْ عِلْمِ الضِدِّ، وَهُوَ الَّذِي قَالَ فِيهِ الضِّدُّ الْمَلْعُونُ: ﴿قَالَ مَا مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ ۖ قَالَ أَنَا خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِي مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِينٍ﴾².

و «خوردن» در اینجا به معنای طعام نیست، بلکه همان علم است. به دلیل سخن رسول که عزتش والاست: «هرگاه نفس، نیروی خود را به دست آورد، آرام می‌گیرد».

و نیرو یا خوراک همان علم است. پس هنگامی که دشمن، "منبأ" (خبر داده شده) را اغوا کرد و او را ازبهشت بیرون راند، "اسم" به "منبأ" و "ضدّ" فرمود: ﴿گفتیم: همگی از آن فرود آیید؛ پس هرگاه هدایتی از جانب من برای شما آید، کسانی که از هدایت من پیروی کنند، نه ترسی بر آنان است و نه اندوهگین می‌شوند﴾.