و این سخن خدای تعالی: ﴿و گفتیم: ای آدم، تو و همسرت دربهشت ساکن شوید و از نعمت‌های آن به فراوانی هر جا که می‌خواهید بخورید، و به این درخت نزدیک نشوید، که از ظالمان خواهید شد﴾.

پس این، خطاب "سیدِ اسم" که عزتش والاست به "منبأ" زید بن حارثه علیه السلام است. و همسر همان دعوت والا است. و بهشت همان «معرفت» و نعمت دائمی است.

و این سخن او عزوجل: ﴿پس شیطان آن دو را از آن لغزاند و آنان را از آنچه در آن بودند بیرون کرد. و گفتیم: فرود آیید، در حالی که برخی دشمن برخی دیگرید؛ و برای شما در زمین تا مدتی قرارگاه و بهره‌ای است﴾.

و «شیطان»: همان دشمن یعنی "دومی" لعنه الله است. "منبأ" را به وسیله‌ی علمی از علوم فریبنده و نیکوی خود، اغوا کرد، پس منبأ به آن متمایل شد و از آن خورد.

[۳۵۹] وَالْأَكْلُ هَاهُنَا لَيْسَ بِطَعَامٍ وَإِنَّمَا هُوَ عِلْمٌ، لِقَوْلِ الرَّسُولِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "إِذَا حَصَّلَتْ النَّفْسُ قُوتَهَا اِطْمَأَنَّتْ".

وَالْقُوتُ الْعِلْمُ، فَلَمَّا أَغْوَى الضِدُّ الْمُنَبَّأَ وَأَخْرَجَهُ مِنْ الْجَنَّةِ قَالَ الْإِسْمُ لِلْمُنَبَئِ وَالضِدِّ: ﴿قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْهَا جَمِيعًا ۖ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴾¹.