خدا ما را از سخن آنان پناه دهد، پس آن کفرآشکار است و شرکی است که بخشیده نمی‌شود، بلکه سخن اهل «افک» دروغ بزرگ است که خداوند آنان را در هر شامگاه و صبحگاه لعنت کند. و اگر آنچه را اهل بدعت می‌گویند برایت شرح می‌دادم، به درازا می‌کشاندم. و اندکی از سخن آنان، از شرح بسیار، بی‌نیاز می‌کند. خداوند ما و تو را از آنان پناه دهد و ما و تو را از طریق حق و اهل آن، به توفیق و رحمتش، منحرف نسازد.

[۳۵۷] وَقد سُئِلَ مَوْلَانَا الْعَالِمُ -عَزَّ عَزُّهُ- فَقِيلَ لَهُ: يَا مَوْلَانَا أَلَيْسَ اللَّهُ تَعَالَى أَنْعَمَ عَلَى الْعَالَمِ بِأَنْ أَظْهَرَهُمْ مِنَ الْعَدَمِ إِلَى الْوُجُودِ، وَلَهُ سُبْحَانَهُ الْبِدَا وَالْمَشِيئَةُ؟ قَالَ: "أَجَلْ" فَقِيلَ لَهُ: فَلَوْ بَدَا لَهُ فَرَدَّهُمْ مِنَ الْوُجُودِ إِلَى الْعَدَمِ إِلَى أَيِّ شَيْءٍ كَانُوا يَعُودُونَ؟ فَقَالَ: "كَانُوا يَرْجِعُونَ إِلَى عَنَاصِرِهِمْ الَّتِي مِنْهَا أَبْدَاهُمْ، كُلٌّ مِنْهُمْ يَرْجِعُ إِلَى عُنْصُرِهِ" قِيلَ لَهُ: فَإِنْ شَاءَ تَلَاشِي الْعَنَاصِرَ، أَلَيْسَ كَانَتْ تَتَلَاشَى كَمَا بَدَتْ مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ قَالَ: "أَجَلْ" قِيلَ: فَإِلَى أَيِّ شَيْءٍ كَانَ يَعُودُ الْإِسْمُ؟ أَيَتَلَاشَى كَمَا تَتَلَاشَى الْعَنَاصِرُ؟ قَالَ: "مَعَاذَ اللَّهِ، الْإِسْمُ يَعُودُ إِلَى عُنْصُرِهِ الَّذِي مِنْهُ بَدَا وَهُوَ نُورُ الذَّاتِ".

و از مولای ما عالم که عزتش والاست پرسیده شد، پس به او گفته شد: ای مولای ما، آیا الله تعالی بر عالم نعمت نبخشید که آنان را از نیستی به هستی ظاهر ساخت، وتغییر تقدیر وخواست از آنِ او سبحانه است؟ فرمود: «آری».