مَا مَرَّ بِكَ فِي الْقُرْآنِ مِنْ لَفْظَةِ أَنَا "فَذَلِكَ مِنْ كَلَامِ الْمَعْنَى جَلَّ وَعَلَا لَا يُشْرِكُهُ فِيهِ غَيْرُهُ، وَإِذَا مَرَّ بِكَ نَحْنُ وَلَدَيْنَا وَعِنْدَنَا" فَهُوَ مِنْ كَلَامِ الْإِسْمِ -عَزَّ عَزُّهُ- وَإِذَا مَرَّ بِكَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ وَإِلَهِي وَإِلَهُكُمْ وَمَا أَشْبَهَهُ فَهُوَ مِنْ كَلَامِ الْبَابِ.
وَأَمَّا قَوْلُهُ: ﴿إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ❁ اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ﴾ فَهَذَا مِنْ كَلَامِ الْمُنَبَّأِ زَيْدُ بْنُ حَارِثَةَ، وَإِيَّاكَ: تَقَعُ بِالْإِشَارَةِ إِلَى الْمِيمِ وَالْقَصْدُ بِالْعِبَادَةِ لِلْمَعْنَى.
و عبادانی آن را در کتاب «الظهورات» روایت کرده است: «همانا معنی تعالی به صورت "هُمَیسَع" ظاهر شد و باب او "أدَد" بود، و ضدّ یا همان دشمن به صورت سه شخص ظاهر بود: یَغوث و یَعوق و نَسر».
و روایت شده است که باب در زمان مولا یوسف که عزتش والاست به صورت برادرش بنیامین ظاهر بود، و در عهد مسیح به صورت "یوحنای دیلمی" ظاهر بود، و "ضدّ" همان "بولس" بود و باب او "دِمُدیر" بود و گفته می‌شود: "أدماص" بود».
و پیشتر برایت ذکر کردم که "اسم" در ردیف نبوت، "ناطق" است و به سوی معنی تعالی دعوت می‌کند و به او اشاره می‌نماید. و در ردیف امامت، "اسم"، "صامت" است و معنی، "ناطق" به سوی ذات خویش است و توحید خود را آشکار می‌سازد. جز اینکه این بر عهده‌ی توست که آن را بشناسی و کلام "معنی" و "اسم" و "باب" و خبر داده شده را بشناسی، و آن بر تو مشتبه نشود.