و از این روست که توده‌ی مردم سخنی را می‌گویند که معنایش را نمی‌دانند: «همانا خدا را لطف پنهانی است». و مانند این سخنشان: «المشیئة از آنِ خداست» و «القدرة از آنِ خداست». و المشیئة و القدرة همان سید محمد هستند، و محمد از آنِ "معنی" است.
[۳۵۳] وَرُوِيَ عَنْ النَّقِيبِ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ الزَّاهِرِيِّ عَلَيْهِ السَلَامُ قَالَ: "رَأَيْتُ مُحَمَّدَ الْحَمْدِ فِي سَبْعِينَ مَقَامًا فَمَا شَكَكْتُ فِي شَيْءٍ مِنْهَا حَتَّى رَأَيْتُهُ فِي الظُّهُورِ الْمُحَمَّدِيِّ قَدْ ظَهَرَ بِالْفَرْجِ وَالشَّعْرِ تَأْنِيثَاً، فَغَضَضْتْ طَرَفَي كَالشَّاكِ فِيهِ فَحُجِبْتُ" قَالَ اللَّهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم، فَاللَّهُ الْمِيمَ وَالرَّحْمَنُ الْحَسَنُ وَالرَّحِيمُ الْحُسَيْنِ.
و از نقیب محمد بن سنان زاهری علیه السلام روایت شده است، گفت: «"محمد عزعزه" را در هفتاد مقام دیدم و در هیچ‌یک از آنها شک نکردم، تا اینکه او را در ظهور محمدی دیدم که به صورت اندام زنانه وموی زهار به شکل مؤنث ظاهر شد. پس چشمانم را همچون شک‌کننده در او، فرو بستم، پس از دیدار او محروم شدم».
خداوند عزوجل فرمود: ﴿بسم الله الرحمن الرحیم﴾. پس «الله» همان محمد است، و «الرحمن» همان «حسن» است، و «الرحیم» همان «حسین» است.